Sabitfikir
Künye | Yazarlar | Giriş Yap
sabitfikir - dergi

Dosya


Dosya

“Hayat gerçekten de eşsiz”: Halil Cibran’ın aşk mektupları




Toplam oy: 292

Edebiyat ve felsefe deyince akla ilk olarak dilin kıvraklığı ile düşüncenin keskinliği bir araya gelse de, arka planda sıklıkla aşk hikayesi görürüz. Ustaca ve birikimle yazılan mektuplar oluşturur bu hikayeyi. Lübnan asıllı ressam, şair ve filozof Halil Cibran da aşk mektuplarıyla bilinen isimlerden.



Hakikat ve aşkınlık üzerine ortaya koyduklarıyla bilinen Halil Cibran,10 Mayıs 1904’te, bir arkadaşının stüdyosunda hayırsever bir sanat patronu olan Mary Elizabeth Haskell ile tanışır. Cibran’ın resimlerinden etkilenen Haskell, Paris’te sanat okuması için Lübnan asıllı ressama bugünün 2000 dolarına tekabül eden bir miktarı aylık olarak gönderir. Bu durumdan etkilenen Cibran, arkadaşına yazdığı bir mektubunda “Gün gelecek ve ‘Mary Haskell sayesinde sanatçı oldum,' diyeceğim,” diyerek ona hayranlığını dile getirir.

 

 

 

Paris’ten Haskell’a yazdığı ilk mektuplarından birinde Cibran şöyle der: “Mutsuz olduğum vakit, sevgili Mary, senin mektuplarını okuyorum. İçimdeki ‘ben’ sisin içinde kaybolduğu vakit küçük kutudan iki üç mektup alıp yeniden okuyorum. Bana kendi asıl benliğimi hatırlatıyorlar. Hayatta yüce ve güzel olmayan ne varsa aldırmamamı sağlıyorlar. Her birimizin, istirahate ihtiyacı var sevgili Mary. Ruhumun istirahat ettiği yer de sana dair bildiklerimin hayat bulduğu zarif bir meyve bahçesi.”


Cibran Haskell’a aşık olmuştur ve bunu mektuplarında gören Haskell, evlilik teklifini nasıl kabul ettiğini şöyle dile getirir: “Halil beni sevdiğini ve benimle evlenmek istediğini söyledi ama ona yaşımdan ötürü bunun mümkün olmayacağını söyledim. ‘Mary’ dedi bana, ‘sana sözlerimle ne zaman yaklaşmaya çalışsam uzak diyarlara uçup erişilmez oluveriyorsun.’ Ben de ‘Seni yanımda götürüyorum,’ dedim. Ve ekledim, 'Arkadaşlığımızı baki kılmak istiyorum, iyi bir arkadaşlığın zavallı bir aşk ilişkisine dönüşmesinden korkuyorum.' İşte bundan sonra Halil ne demek istediğini açıklamıştı. Ertesi gün yanıma gelmişti ve ona evet demiştim.”


Ancak Cibran ve Haskell, dönemin koşullarında radikal sayılabilecek bir hamle yaparak evlenmemeye ve bunun yerine ömür boyu birbirlerinin en yakınında olmaya karar verdiler. Bu kararın ardından Haskell, Cibran’a “İlişkimizin ebedi olduğunu hep biliyordum. Bilinçli birlikteliğin devamını istedim,” diye açıklayacaktı gerekçesini.


Ancak bu durum onların ilişkisini söndürmek yerine daha da alevledi. Cibran’ın aşkın en çok tanımlandığı, en çok dilde kendini bulduğu mektupları, bu olaydan bir ay sonra yazılmaya başlandı: “Ah bu güzel şeyleri seninle görmeyi ne çok isterim. Bunları bir gün birlikte görmeliyiz. Büyük bir sanat eserinin önünde tek başıma durunca çok yalnız hissediyorum. Cennetin tadını çıkarabilmek için bile sevgili bir eş gerekli.”

 

 


Cibran’ın mektuplarında aşkın tanımına dair küçük izler bulmak da mümkündü: “En muhteşem şey Mary, şu tuhaf biçimde, başkalarına yabancı olan güzel olan dünyada, ikimizin birlikte, el ele daima yürüyor oluşu. Tek el olup hayata tutunuyoruz. Hayat gerçekten de eşsiz.”



Cibran, Haskell’a yazdığı mektupları ise şöyle tanımlıyordu: “Keşke bana yazdığın mektupların ne anlama geldiğini sana anlatabilsem sevgili Mary. Ruhumda ruh oluyorlar. Hayatın gönderdiği mesajlar olarak okuyorum onları. Bir şekilde, en çok ihtiyaç duyduğum anda geliyorlar ve daha çok günü, geceyi ve hayatı arzuladığımız bir cevheri beraberinde getiriyorlar. Yüreğim ne zaman çıplak ve ürkek kalsa Mary, birinin bana tüm çıplak ve ürkek kalpler için yarının olduğunu söylemesi için derin bir ihtiyaç duyuyorum ve bunu sen bana söylüyorsun.”



Elbette Cibran’ın Haskell’a yazdığı mektuplar bunlardan ibaret değil, yüzlercesi daha var ve birçoğunda Cibran’ın benliğin diğer kişilerle ilişkisi ile aşktaki içtenlik ve bağımsızlık dengesi konusundaki düşüncelerini çıkarsamak mümkün. Edebiyat, felsefe, sanat ve aşkın tuhaf ve eşsiz bir birliktelik oluşturduğu ise gerçek.

 

 

 


 

 

 

Görseller: Halil Cibran

Yorumlar

Yorum Gönder

Yeni yorum gönder

Diğer Dosya Yazıları

Kelimelerle ilişkimi şöyle tarif edebilirim; ‘Kelimelerin kalbi’ne şiir yazarak girmek... Tanpınarca söylersem ben de önce kelimeleri öğreniyorum, sonra da yaşadıkça anlamlarını. Ve şu: Bazı kelimeleri işaret ettikleri şeyden daha çok seviyorum.

 

 

 

 

Sinik Bir Başkaldırı: Edebiyat Ehlileştirilmeye Karşı


İlk karşılaşmamızda ne benim henüz yayımlanan bir metnim vardı ne de Aykut Ertuğrul’un ilk öykü kitabı raflara düşmüştü. Yayın yönetmenliğini üstlendiği “Ğ” dergisine değerlendirilmesi için gönderdiğim bir öyküyle başlayan edebiyat sohbetimizde yılları devirdik. Sanırım en kıdemli okurlarından biriyim. Bir eleştiri yazısına da bu kadar duygusallık yeter.

 

Roman edebiyatın bukalemunudur. Kanonik olmayan doğası gereği, kılıktan kılığa girme becerisine sahiptir. Bu durum roman kuramına, eleştirisine de yansır. Öyle ki her romanı, romancıyı aynı şekilde açıklayacak bir inceleme yöntemi bulamayız. Romancılığı tartışma götürmez isimler bile ifratla tefrit arasında gidip gelen yorumlara maruz kalabilir.

Söyleşi

100. sayımızdan itibaren başladığımız Yayınevi Hikâyeleri’nde bu ay İz Yayınları editörü Hamdi Akyol var. Akyol, yayıncılık tarihimizin kilometre taşlarından olan İz Yayınları’nın kuruluşunu, daha çok hangi kitapları bastıklarını ve günümüz yayıncılık ortamının durumunu değerlendirdi.

 

ŞahaneBirKitap

“Tıp gerçek bir kütüphanedir, ama doğru biçimde okunması gerekir” cümlesinden yola çıkan Kütüphanedeki Beden, Charles Dickens’tan Franz Kafka’ya, Virginia Woolf’tan Susan Sontag’a, John Berger’dan Oliver Sacks’e uzanan bir yelpazeyle zenginleşen, tıbbın toplumsal tarihini edebiyat aracılığıyla aydınlatan bir antoloji.

Editörden

 

Günümüz İngiliz romancılarından Ian McEwan’ın Soğuk Savaş döneminin “edebiyat cephesi”ni anlattığı ilginç bir romanı var; Bir Parmak Bal. Ülkemizde de yayınlanan roman bir anlamda birbirine benzemeyen üç ilgi çekici konuyu garip bir kurgu etrafında bir araya getiriyor: Gizli servis, edebiyat ve aşk.