Deleuze’ün bazıları daha önce başka kitaplarda ve dergilerde yayımlanmış, bazıları da hiç yayımlanmamış makaleleri... Kitabın iskeletini oluşturan ana konular, “yazma meselesi” ve “dilin sağladığı olanaklar.” Proust’un Contre Sainte-Beuve isimli eserinde yer alan ve Deleuze’ün bir­çok eserinde karşımıza çıkan “Güzel kitaplar bir tür yabancı dilde yazılmıştır” sözü bu kitapta merkezî bir rol üstleniyor. Deleuze’e göre, yazar, yazdığı dile karşı bir yabancılaşmaya tâbidir ve bu durum, “majör” bir dilde “minör” bir dilin yaratılmasına yol açar.

Kitapta yer alan değişik uzunluktaki on yedi yazıda, edebiyat başta olmak üzere metinlerdeki yazarın konumu, yazarın kendi yazısı ile olan ilişkisi inceleniyor. Bu incelemeler bir edebiyat kuramı sunmaktan çok, yazının sunduğu epistemolojik ve ontolojik boyut çerçevesinde. Örneğin, “Lewis Carroll” başlıklı yazı, Alice Harikalar Diyarında vb. eserlerde ortaya çıkan “yüzey ontolojisi”nin ne anlama geldiğini tartışıyor; diğer bir deyişle, Kritik ve Klinik disiplinlerarası bir duruş sergiliyor. Deleuze’ün eserlerinin birçoğunda bu duruş oldukça önemli bir yere sahip. Deleuze bize, bir problemi ele almak ve incelemek için ne kadar çok bakış açısına ihtiyacımız olduğunu örnekler nitelikte. Bu bağlamda, Kritik ve Klinik’te de edebiyat, yazı, dil ve felsefe ilişkisi toplu bir biçimde serimleniyor.

Şu alıntı, Deleuze’ün yazı ile yazar ilişkisini ve edebiyata verdiği önemi gösterir nitelikte: “Kişi kendi nevrozlarıyla yazmaz. Nevroz, psikoz; bunlar, yaşam geçişleri olmaktansa, süreç kesintiye uğradığında, engellendiğinde, tıkandığında içine düşülen durumlardır. Hastalık bir süreç değil, ‘Nietzsche örneği’nde olduğu gibi, sürecin durmasıdır. Bu haliyle yazar hasta değil, daha ziyade hekimdir, kendisinin ve dünyanın doktorudur. Bu durumda, edebiyat bir sağlık girişimi olarak ortaya çıkar.”