Yeni medya alanları, sarsılan iktidarlar ve edebi ahlaka dair...
Şahane Bir Kitap
Futüristik Hamlet, “hayatın oğlu” Macbeth’e karşı...
Oylum YılmazMilattan sonra 11. yüzyılın başları, Britanya adası. Bu tarihlerden önce ve çok sonraları da olacağı gibi, kanlar içinde, ihanetlerle, kibirle dopdolu, en yakınlarındakilerini ve dahi çok uzaktakileri, akrabalarını, kardeşlerini ve hatta babalarını gırtlaklayan, iktidar ve güç için kendi benlikleri dahil her şeyini vermeye hazır erkeklerin dünyasında bir erkek: Mac Bethad, yani “hayatın oğlu” ve Shakespeare’nin ona verdiği ölümsüz adla Macbeth… Kadınlarsa bu dünyada bir cinsel kimlikleri varsa şayet ancak büyülerinden sakınılması gereken cadılar ya da cinsiyetsiz annelerden ibaret… Kötü kehanetlerin dipsiz kaynakları, ana tanrıça kültünün cadı kraliçe Hekate’ye dönüşüp bir daha hiç geri gelmeyeceğinin kanıtları… Bize çok mu uzak, yahut çok mu fantastik bir dünya söz ettiğimiz? Evet cevabı, kaba bir yanılsamaya götürür ancak hepimizi… Sadece farklı kodlamalarla bugünümüzün temelinde yatmıyorsa eğer Macbeth’in dünyası, onun okudukça içimizi titretip ruhumuzu saran, karartan trajedisinde de kendimizi bulduğumuzu da reddediyoruz demektir öyleyse. Ki bu da olsa olsa sevgili bilinçaltlarımıza bir ihanet olur ancak…
Shakespeare hikayesine son noktayı koyduğunda, yani Macbeth zaten haketmediği her şeyini kaybedip cehennemi boylarken, iyiler başa geçip İskoçya tahtı kötülükten kurtulduğunda; içimizde en ufak bir sevinç dalgasının kıpırdanmamasının, okuduğumuz hikaye ve İskoçya adına en ufak bir mutluluk duymamamızın sebebi malumdur. İçin için biliriz ki insanoğullarının ve kızlarının içindeki “öteki” hiç ölmeyecektir, iktidar ne kadar el değiştirirse değişsin onun eli kanlı, ruhu buhranlı sahipleri zaten hep aynı kalacaklardır pekala. Shakespeare ruhumuzdaki ölümsüz şeytana Macbeth aracılığıyla ayna tutarken, insanlığın, zihinsel olarak evrimleşecekse eğer bir gün, işe nereden başlaması gerektiğini de gösterir bir yandan. Bundandır ki Macbeth’i her okuduğumuzda ya da her izlediğimizde içimizdeki kötülüğü saklamak istercesine dut yemiş bülbüllere döneriz de hikayesini bir türlü eskitemeyiz.
Bana bu eskimeyen hikaye dolayısıyla bütün bunları yeniden düşündüren bir çizgi roman; Macbeth’in çizgi roman uyarlaması. Daha doğrusu yayın dünyasında yazın son günlerini heyecanlandıran iki dizi: “Çizgi Dünya Klasikleri” ile “Manga Shakespeare”ler… Ntv Yayınları, “Çizgi Roman Dünya Klasikleri” adı altında, Kafka’nın “Dava”sını , Shakespeare’in “Macbeth”ini, Mary Shally’nin “Frankenstain”ını yayımlarken, Everest Yayınları da Shakespeare’in “Romeo ve Juliet”, “Hamlet”, “Fırtına”, “3.Richard”ını yayımladı arka arkaya. Kitapların ilgi gördüğüne şüphe yok, iyi uyarlamaları, yaratıcı tasarımları ve çarpıcı çizimleriyle hemen hepsi son derece kaliteli olan bu çalışmalara çizgi romanın doğasında bulunan popüler kültüre dönük yüzü de eklenince, her iki dizinin devamlılığı garantileniyor.
“Manga Shakespear”ler, son derece yaratıcı ve başarılı bir birleşimin ürünleri hiç şüphesiz. Shakespeare’in her kelimesi ayrı ayrı ruhumuza dokunan ve temelde zaten çok popüler olan hikayelerini, günümüzün çok sevilen, çok popüler japon çizgileriyle, Manga’nın dünyasıyla birleşmesi beklenen sonucu vermiş. Bugünün Tokyo’sunda yaşayan anime gözlü sosyetik Japon kızı Juliet’le, sarışın yakuza - rock yıldızı Romeo’nun “muhteşem ve yürekler acısı trajedileri” olsun, karanlık, kasvetli bir siberalemde yaşayan havalı ve füturistik Hamlet olsun manganın enerjisinin doğal yansıtıcıları gibi duruyorlar.
Ntv Yayınları’nın Çizgi Roman Dünya Klasikleri serisi ise özellikle çizimleri, özenli çevirileri ve baskı kaliteleri ile dikkat çekiyorlar. Kitapların sonunda yazara, hikayeye dair verilen bilgiler ise dizinin titiz bir çalışma ürünü olduğunu vurguluyor. Bu seride yer alan klasikler çizgi roman formatına tam oturuyorlar. İçlerinde en dikkat çekicisi Kafka’nın “Dava”sı gibi görünse de Macbeth’in yeri ayrı. Hikaye bir çizgi roman için biçilmiş kaftan. Macbeth’in canını aldığı kralın kanı okuyanın da eline bulaşırken, üç cadının sözleri bizim hayatlarımıza da gölgeli bir ışık düşürüyor sanki… Ama endişelenmeyin, herkes kendine en uygun çizgi romanı seçmekte serbesttir en nihayetinde…
Diğer Şahane Bir Kitap Yazıları
Melville’in kişisel direnişinin öyküsü
Kinik... İki tür oluşu içerirmiş bünyesinde bu kelime: Utanmaz, arsız, hayasızken aynı anda sinmiş, pusmuş, yılmış bir kişiyi ya da bir oluşu işaret edermiş. Bir şey ya da bir kişi aynı anda hem utanmaz hem de nasıl sinmiş, yılmış olabilir ki? Şöyle, uzun uzadıya bir düşününce öyle çok kinik unsur bulunduğunu görürsünüz ki hayatlarımızda, şaşar kalırsınız.
Türklerin eski dininden bugüne kalanlar
Bu haftanın şahane bir kitabı, tarihle ilgilenen okurları mutlu edecek nitelikte. Tanınmış bir tarihçinin gözden kaçmış bir çalışması: Jean Paul Roux’nun “Türklerin ve Moğolların Eski Dini”.
Yeni başlayanlar için “Semboller ve İşaretler”
“İnsanlığın bilinci, uygarlık düzeyine ulaşıncaya kadar sayısız çağları gerektiren bir sürecin sonunda yavaş yavaş, güçlükle gelişebilmiştir; dahası bu gelişim tamamlanmış olmaktan henüz çok uzaktır. İnsan ruhunun büyük bir bölümü hala karanlıklarla kaplıdır; çünkü ‘psike’ dediğimiz, bilincimiz ve onun içeriği ile hiç de eş anlamlı değildir.
Yepyeni bir araştırma alanı: Nostalji ve “olmayan” geçmişimizdeki geleceği!
Gün gelir bir de bakmışsınız “nostalji hastalığına tutulmuşsunuz!
Kahramanın Doğu usulü yolculuğu...
“Yalnız başına maceraya çıkma riskine girmememize gerek yok çünkü tüm zamanların kahramanları bizim yerimize bunu yapmışlar. Labirent baştan sona biliniyor. Tek yapmamız gereken kahramanın izlediği yolu izlemek. Nefreti bulmayı beklediğimiz yerde Tanrıyı bulacağız. Bir başkasını öldürmeyi düşündüğümüz yerde kendimizi öldürmüş olacağız.
FriendFeed
Twitter
