Üye Eleştirileri

Kitap, Dostoyevsk'inin 1849-1854 yılları arasında sürgünde geçirdiği 5 yılı Aleksandr Petroviç adını kullanarak anlattığı anılardır. Yazarın yaşadığı bu macera, bundan önceki kitaplarında var olan (Ev Sahibesi, Beyaz Geceler, İnsancıklar) aşağılanmışılık, yalnızlık, içe kapanmışlık ve korkaklık duygularının ötesinde yazarın gerçek felsefesinin temellerinin atıldığı ilk kitap olma özelliği taşıyor. " Kan ve güç düşünceyi kirletir, saptırır. Us ve duyular en olağandışı hadiseleri bile kabul eder ve en sonunda bundan zevk almaya başlar. Bu türden olağanüstü bir hadiseye ilgisizce bakan bir toplum temelinin ta derinlerine kadar bu hastalığın mikrobunu taşıyor demektir. (sf 300)" Yazar bu kitapta, bundan önceki diğer kitaplarında olduğu gibi çevresini saran binlerce insana rağmen yalnızdır. Fakat bu yalnızlık diğer yalnızlıklar gibi değildir, bu yalnızlığı ona bahşettiği için tanrıya şükreder ve eğer yenilmesi gereken bu yalnızlığı yaşamamış olsaydı kendisini yargılama olanağı bulamayacağını bize söyler. Karşımızda diğer kitaplarından daha güçlü bir Dostoyevski görmekteyiz. Yazıldığı dönemin sınıfsal ayrımlarını, toplum yapısını ve yazarın önemli sayılabilcek anılarını burada bulabilirsiniz. Yazarın kendi düşüncelerini, olayları açıklarken daha fazla kullanmasının kitaba daha çok tat vereceği düşüncesindeyim. Kitabın içindeki bir bölümde mahkum arkadaşlarından birinin ona "Bizlerle ne tür bir arkadaşlığın olabilir" sorusunun yazarın hayatında bir dönüm noktası olduğu düşüncesindeyim. Öğrenilen onca şeyden, tecrübelerden ve bunlardan alınmış derslerden, yazarın yeni bir hayat yeni bir yaşam cümlesinden sonra neden Aleksandr Petroviç serbest kaldıktan sonra kendisini öldürmüş veya ölmek istemiştir bunun cevabını bulamadım.