Dosya Arşivi
Dosya // En çok okunanlar
Her okurun bir yazarı çok sevmek için son derece haklı ve bir o kadar özgün gerekçeleri vardır şüphesiz. Yola bu bilinçle, SabitFikir okurlarının edebiyatın öne çıkan yazarlarını neden sevdiklerine ilişkin bir tartışma başlatmak için çıktık. İlk soruyu da o yazar üzerine çalışmalar yapmış bir isme yönelttik. Öyleyse soruyoruz: Siz Milan Kundera'yı niçin okuyorsunuz?
Yazarların mektuplarını okumak ufkumuzu açıyor şüphesiz. John Steinbeck'in, yatılı okuldayken bir kıza aşık olduğunu yazan oğlu Thom'a yazdığı cevap da yazarın aşka bakışını gözler önüne seren işte böyle bir mektup. Sevgililer Günü vesilesiyle bir kez daha okuyalım:
"Güzel olan hiçbir şey elden gitmez"
alternatif.jpg)
Okumanın keyifli olduğu kadar yararlı da olduğu artık yadsınamaz bir gerçek. Okumak beyindeki faaliyeti çoğaltıyor, Alzheimer riskini azaltıyor, hatta depresyona iyi geliyor. Üstelik okumak sadece bedensel ve zihinsel gelişim sağlamakla kalmıyor, ruh sağlığımıza da iyi geliyor. Nasıl mı? Anlatalım.
Bazen her şey aslında çocukluğu yazmak, anlatmak için bir bahaneymiş gibi geliyor! Romanı bilmem ya, şiir, öykü, portre yazmak ve film çekmek, belki o yarı yarıya sayılabilir, bisikletin, gazozun, oyuncak bebelerin, tel arabaların, tahta kamyonların, eh bir de plastik topların arkadaşıymış gibi geliyor.
HAKAN BIÇAKCI
Seyfi Teoman’ın soyadaşım ve meslektaşım Barış Bıçakçı’nın romanından uyarladığı ikinci uzun metraj filmi Bizim Büyük Çaresizliğimiz, Berlin’de yarıştıktan sonra ülkesine döndü.
The Guardian gazetesinden Andrea Clarke ve British Library (İngiliz Kütüphanesi) kuratörünün derlediği Love Letters: 2000 Years of Romance (Aşk Mektupları: 2000 Senelik Romantizm) adlı kitapta yazarlardan oyunculara döneme damgasını vuran pek çok ismin aşk mektuplarını derlemişler.
İşte kitapta yer alan bazı aşk mektupları:
Madem aramızda yabancı yok, bir itirafla başlayacağım: Hakkında birkaç haftaya kadar hiçbir şey bilmediğim, tek bir kitabını dahi okumadığım, daha fenası adını bile duymadığım ve Nobel almasa muhtemelen de hiç duymayacağım (bana trenler çarpsın) bir yazara dair bir şeyler yazmak için masaya oturmuş biriyim. Lakin sanırım yalnız da değilim.
Bir akşam oturduğum masanın başındaki adam şöyle dedi: Hiçbir şeyle ilgilenmediğin vakit, bu ülkede yaşamak güzel. Gazete okuma, televizyonu açma. Yaşamak öyle güzel ki…
Senaryosuyla, karakterleriyle, yönetmenliğiyle, hayranlarıyla kurduğu özel ilişkiyle tüm zamanların en ayrıksı yerli dizisi hangisi diye sorsak, Leyla ile Mecnun cevabının gür bir şekilde duyulacağını öngörebiliriz.
