Cemal Karanlık

Hava biraz açınca aradım Nadir’i, yahu yetiş iki çift laf edelim, dedim. Kırmaz beni, hemen atlayıp geldi, trafiğe sövüp saydıktan sonra az soluklandı, derken çantasından meşhur bir gazetemizin son günlere ait nüshalarından birini çıkardı.

“Ey ağabey baksana ne diyorsun şimdi bu işe?” dedi.

“Ne diyeyim,” dedim, “bu güzide çalışmaya nifak sokmaya çalışanların, iyi niyyetli bir amaca yönelik bu elim suiistimali karanlık kafalarında tezgâhlayanların tıynetini biz biliyoruz. Ama! Çocuklarımızın körpe dünyalarını edebiyyatın ışığıyla aydınlatma noktasında bu organizasyonu tertib eden tüm arkadaşlarımı da canı gönülden kutlamayı şahsım adına görev kabul ediyorum.”

“Yahu Cemalciğim şimdi bırak dalgayı da, gerçekten bu ülkede her şeye bir kulp takmak adet olmaya başladı diyorum ben. Efendim ne güzel işte çocuklar kitap okuyacak; yazarlar da kitap imzalayacak, ne var ki şimdi bunda?”

“Yok tabii bir şey Nadirciğim. Biz! Hiçbir ayrım gözetmeksizin! Ülkemizin ve milletimizin tüm yazarlarına kucağımızı açmış bulunuyoruz. Kucak dediğimiz zaman bazı kötü niyyetli kişilerin aklına başka şeyler gelebilir. Fakat devletin kucağından kimseye en ufak bir zarar gelmeyeceği noktasında milletimizin içinin rahat olması, en büyük temennimizdir.

Medeniyyetimiz, sanatçıların ve gönül insanlarının yanındadır. Ancak, sanatçı görünüşü altında terör örgütlerine hizmet edenleri de hiçbir zaman affetmeyiz, affetmedik, affetmeyeceğiz.”

“Ohoo abi seninle de konuşulmuyor yani bu akşam. Gerçekten, bana kalırsa edebiyatçılar üzerinden bu tür inatlaşmaların artık bir son bulması lazım. Hodri meydan, herkes okullara gitsin, çocuklar hangisini severse onu okusun.”

“Doğru söylüyorsun Nadirciğim. Edebiyyat, insana güzel ahlak vermelidir. Bunu da biliyoruz. Sanmasınlar ki şiirden anlamak noktasında en küçük bir cehaletimiz vardır. Bu ülkede edebiyyatçılara ne büyük zulümler yapıldığını biliyoruz. Bugün! Ülkemizin her bir köşesinde öğrenci kardeşlerimiz, yavrularımız kitap kitap diye inlemekte, adeta devletimizden bir yardım beklemektedir. Yardım isteyen ele, yardım eli uzatmak bizim insaniyyetimizde vardır. Ancak, birtakım kendini bilmezlerin! Memlekete hizmet noktasında durmadan dinlenmeden önümüze engeller çıkarmaya çalışanların! Ne mal olduğunu yine milletimiz iyi bilmektedir. Değerli kardeşim! Bu malların artık sonu gelmiştir. Artık bu ülkede! Statükocu aydına yer yokkktur! Aydın dediğin, tıpış tıpış okullara gidecek, kitap imzalayacak, hizmet bekleyen yavrularımıza hizmet edecektir. Ve kitap satacaktır. Milletimiz endiiişe etmesin! Elif Şafak ve Orhan Pamuk da bizim güziiide yazarlarımızdandır. Onları da bir gün okullara göndermeye devletimiz muktedirdir. Amin!”