Şiir

Koray Feyiz (1961): Son kitabı, Su Yarası yeni çıktı Koray Feyiz’in.  Bu altıncısı. 87’den bu yana yayımladığı şiirlerinde yaşamöyküsünün kalıcı izlerine özel bir önem vermekteydi. Bu “önem”de bir iç dökme eğiliminden çok, imgesel düşünmenin, imgelerin yaşamın dili olmaya muktedir olduğuna dair güçlü inancın rolü olduğu görülüyor. “Herkes ölür ama yaşamaz” dizesindeki, (aforizma mı demeli?) “yaşam”a yönelik anlam vurgusu, ideal benliğin buyruğunda bir şair olduğunu da gösteriyor. Ancak, şair olduğunu, şairin de genel bir ideal imgesi olduğunu unutmayan bir ideal benlik. Dolayısıyla sık sık şairanelik eğilimine, ister istemez, değer veriyor. “İster istemez” sözünde şu var: Aslında İkinci Yeni şairlerinin şiirlerinde gördüğümüz gündelik dilde saklı aşkınlıklara, yaşam anlarında saklı şiirsel yoğunluğa yönelik ilginin bir benzeri Feyiz’inki. Ustalarındaki  “acemilik” tutkusunun da farkında. Ama 80 sonrası birçok şairde gördüğümüz,  kimi kalıpçıl söz öbeklerine düşkünlükten çekinemiyor. Örnekse, “Yeşil bir başka yerde  bu kadar güzel duramaz” dizesi , ya da “sen yokken ev öyle soğuk ki, her yanı buz kesiyor” dizesi, birer kalıpçıl söz öbeği. Bu örnekler fazla değil.  Tazelik arayışları, özgünlük arzusu daha baskın. Örneğin aynı şiirde “sıcak” da şöyle betimleniyor: “bakışlarındır, sobayla birlikte anlamını pekiştiren/ bir kömürün verdiği sıcaklık/ toprak gibi/ deniz gibi duruyor bende/ anıları sonsuza kalacak bir renk öyle”. Feyiz’in şiire tutkulu bağlılığı, yaşamın şiir diliyle ifadesine dair ısrarı, tutunduğu ve selef saydığı şairler, şiir  yolunun çetin ve özgün olacağına dair inancımızın nedeni. İzlemekten mutluluk duyduğum bir şair Koray Feyiz.