Sabitfikir
Künye | Yazarlar | Giriş Yap

   

Şahane Bir Kitap


Şahane Bir Kitap

Delikleri tıkamak için yalanları kullanınız




Toplam oy: 1037
Ozan Can Özübal
Raskol'un Baltası
İtlaf, bir ilk roman, daha doğrusu bir ilk novella. İç burkultucu, hazmı zor bir hikayenin üstesinden, kendine özgü bir üslup kurarak gelen bir yazarla tanışıyoruz.

“Gecenin karanlığında yanarak koşan bir köpek görseniz ne yapardınız? Ben iPhone’umla fotoğrafını çekerdim.” demiş, yalan söylemiş. Yoksa İtlaf'ı niye yazsın? Yanan bir köpeğin kendisine niye dönüşsün durduk yere? Yanan köpek ne demek, bir fotoğraf belki şimdi gözünüzün önünde kanlı canlı acıyla ve merhametle çakıp duran. Ya da edebiyatın içine yanmadan girilmeyeceğini bilen, sezgisi kuvvetli bir yazar adayının imleyicisi... Merhamet, vicdan, zalimliğin tüm karanlığı ve acısıyla yanan bir köpek olabilir pekala edebiyat, ve yazar buna bir kılıf, bir hikaye uydurarak düş gücünüzü kontrol edebilir. iPhone’la fotoğraf çekme numarasına gelmeyin, Ozan Can Özübal’ın İtlaf'ına gelin…

 

 

 

 

 

 

 

“İnsan ne zaman bir insanı öldürür?” diye soralım ilkin ve Özübal’ın yanıtlarına geçelim:  “Eşcinselleri öldür, ırkçıları da öldür, iyi müslüman olamayanları öldür, arabana çarpan otobüs şoförünü, ayağına işeyen köpeğin sahibi zengin piçi, ayak parmaklarının arasını sıvazladıktan on dakika sonra sana taze fasulye pişiren üvey anneyi, bir türlü tatmin olmayan müşteriyi, perdelerini kapatırken senin evine son bir bakış sallayan komşunu, (…) yanlış nota basan basçını öldür. Sana bozuk süt satan markete bomba at. At demişken, 6’lıyı yatıran atı da, jokeyini de öldür. Evlenme teklifi alacağın gece üzerine şampanya döken garsonu da, eğilen garsonun göğüslerine bakan müstakbel kocanı da öldür. Çok sevdiğin için John Lennon’ı öldür.” Bir ölüm kalım hikayesiyle karşı karşıya olduğumuzu anlamışsınızdır artık.

 

 

 

 

Dört kahramanımız var bu ölüm kalım hikayesinde: Köpek itlafçısı Toprak, onun kundakçı kardeşi Oğuz, kimsesiz bir çoban köpeği ve köpeği çalan Mahir. Sade, sade olduğu kadar insanın içini yakan bir hikaye bu. Hayat başıboş köpekleri ortadan kaldırarak geçim yolu bulmuş Toprak için oynanan bir oyun sanki. Kardeşi Oğuz’a buldukları çoban köpeğinin dostluğu iyi geliyor, bu köpekle kurduğu ilişki onu ateşten uzaklaştırmaya yarıyor iç burkultan bir şekilde. Ancak ergenlikten kafası ve ruhu bulanmış toy Mahir’in erkekliğini kanıtlama çabası "abi, kardeş, kimsesiz çoban köpeği"nin güç bela kurdukları aksak ritmi bozuyor işte. Köpek, Mahir tarafından çalınıyor, köpek dövüşlerine sokuluyor. Ve sonrası kana bulanıyor hikayenin, kahramanların. Tesadüflerin de yeri var burada, intikamın da; öfkenin yeri olduğu kadar vicdanın da yeri var.

 

 

 

 

 

 

 

 

İtlaf, bir ilk roman, daha doğrusu bir ilk novella. İç burkultucu, hazmı zor bir hikayenin üstesinden, kendine özgü bir üslup kurarak gelen bir yazarla tanışıyoruz. Tüfek, ateş, dövüş, yaşam mücadelesi, erkek ergenliği ve kendini kanıtlama çabalarıyla pek çok eril öğenin altını çizen bir üslup Ozan Can Özübal’ın üslubu. Kısa, kendinden emin cümleler, her şeye uzak bir mesafeden bakan üçüncü tekil kişinin di’li geçmiş zamanı ve geniş zamanla içimize uzanan, yüreğimizi sıkan yazar eli, yazar sözü birbirini destekler, birbirini var eder nitelikte. Bütün bunların yanı sıra okur için bırakılmış boşluklar da mevcut. Bu boşluklar ki İtlaf'ı etkileyici bir novella haline getiren; yazarı, yazarın sözünü içimize oturtmayan, bu ağır hikayeyi bir nebze olsun hafifletebilen… Hafifler mi peki bir ağır hikaye gerçekten diye soranlara yazarla beraber cevabımdır: “Yalanlar su geçirmezdir. Delikleri tıkamak için onları kullanabilirsiniz.”

 

 

 

 

Bütün bunlara, başından sonuna hikayeye eşlik eden on üç genç çizerin desenlerini de ekleyince haftanın en şahane kitabı oluyor İtlaf. Türk edebiyatında keşif yapmak, geleceğe kalacak yazarlardan fal tutmak isteyenlere duyurulur.

 

 

 

 

 

(Manşette kullanılan görsel Carina St.Martin'e aittir.)

 

Yorumlar

Yorum Gönder


Kitabı iki gün önce okudum.''Dövüş Kulübü'' tadında bir kitap.
Kitabın içinde yer alan çizimlerde ayrı bir tat katmış.
Bence bu bir novella değil, öykü.Yazar üzerinde biraz daha çalışıp demlenmeye bıraksaymış çok daha çarpıcı bir eser olabilirmiş.
Kitabı okuduktan sonra ''Toprak'' ismini çok daha iğrelti buldum. Karakterler için isim kullanılmasaymış daha etkili olurmuş. Kitapta bir kaç adet ciddi hata var , iyi bir editörel çalışma görmediği açık.BENCE ,
bu ''şahene bir kitap'' değil. Evet hoş , umut veren bir eser ama kesinlikle şahane bir kitap değil.

35%
65%

Bir şey şimdiden iğreti duruyor gibi geldi bana ; ''Köpek itlafçısı Toprak''. KarAkter için seçilen isim bana çok yapmacık geldi.Bir köpek itlafçısı ile o ismi bağdaştıramadım.Tabiki önyargılı yaklaşmayıp kitabı okuyacağım.Bu sadece benim mi dikkatimi çekti diye merak ettim.

36%
64%

Yeni yorum gönder

Diğer Şahane Bir Kitap Yazıları

Şiir bir dil işçiliği olduğu kadar bir anlam işçiliğidir de. Çünkü dil bize aynı zamanda bir inceliğin adresini verir. Dilin doğduğu yer, bir ömür insanın yazgısıyla birlikte kol kola yürür. Tohum orasıdır. Dünyanın, adına ömür dediğimiz yaşamak kavgasının başladığı yerde olanca müşfikliğiyle dili görürüz. Dili yani anlama ve kavrama çabamızı.

Haruki Murakami’nin Türkçeye yeni çevrilen romanı Dans Dans Dans’ını Renksiz Tsukuru Tazaki’nin Hac Yılları ve Yaban Koyununun İzinde romanlarıyla birlikte değerlendireceğim. Dans Dans Dans’la Yaban Koyununun İzinde’nin kahramanı aynı. İki roman boyunca onun başından geçmiş türlü olayları okumamıza rağmen, ismini halen bilmiyoruz.

Rumen düşünür E. M. Cioran, kendisiyle yapılan söyleşilerden mürekkep bir kitap olan Ezeli Mağlup’taki söyleşilerinden birinde, kendi yazma serüveni üzerine şunları söyler: “Eminim ki eğer kâğıtları karalamasaydım, uzun zaman önce kendimi öldürmüş olurdum.

Amerikan psikolojisi ve varoluşçu psikoterapinin önde gelen isimlerinden Rollo May, Yaratma Cesareti adlı o pek ünlü kitabında, modern-kapitalist sarsıntı çağının bizleri bir şeyler yapmaya, üstelik yeni bir şeyler yapmaya çağırdığından bahseder.

Osmanlı Devleti’nin kuruluş dönemine dair ilgi, Diriliş Ertuğrul ve Kuruluş Osman gibi dizilerin de etkisiyle son günlerde iyice arttı.

Kulis

''İnsan Ancak Kendine Dışarıdan Bakınca Hakikati Fark Edebiliyor''

ŞahaneBirKitap

Şiir bir dil işçiliği olduğu kadar bir anlam işçiliğidir de. Çünkü dil bize aynı zamanda bir inceliğin adresini verir. Dilin doğduğu yer, bir ömür insanın yazgısıyla birlikte kol kola yürür. Tohum orasıdır. Dünyanın, adına ömür dediğimiz yaşamak kavgasının başladığı yerde olanca müşfikliğiyle dili görürüz. Dili yani anlama ve kavrama çabamızı.

Editörden

Ursula K. Leguin dendiğinde aklımda hep nitelikli ve bilgece hayaller kurmayı öğreten Batılı bir nine imajı beliriyor. Ursula’yı yalnızca bir hayalci olarak da niteleyemem doğrusu. Bilim Kurgu türü içindeki en filozof yazardır Ursula. Sadece yepyeni bir evren kurmakla kalmaz. Dünyamıza dair bazı kavramları da yerinden oynatır.