Sabitfikir
Künye | Yazarlar | Giriş Yap

Dosya


Dosya

Nuri Pakdil'i Okumaya Buradan Başlayın!




Toplam oy: 50
Mustafa Aydoğan’ın İnancın Parıltısı Nuri Pakdil adlı eseri, Pakdil’in ilginç, zaman zaman çetrefil dünyasına girmek için iyi bir fırsat. Pakdil’i gerek hayatından gerekse kişiliğinden parıltılarla yansıtıyor Aydogan.

Edebiyatımızın biraz hakkı yenmiş, biraz gadre uğramış, biraz görmezden gelinmiş, çoğunlukla varlığı fark edilmemiş kendi halinde bir türüdür “portre.” Belki zaman zaman biyografi gibi türlerle karıştırılmıştır. Belki zaman zaman önemsenmemiş, üstü çizilmistir. Portre daha çok resim ve fotoğraf sanatının bir parçasıdır, akla resmi ve fotoğrafı getirir. Esasında, kelimelerle resim yapmak, kişinin fiziki ve ruhi özelliklerini kaleme almaktır portre. Bir ömrün olağan akışını düzenli bir biçimde yansıtmak değildir. Fırça darbeleriyle, karşımıza bir edibin veya bir devlet adamının kişisel özelliklerini çıkartmaktır. Görselliğin bu kadar ön plana çıktığı bir çağda, günümüz portre yazarlarının fiziksel tasvirlerden kaçındığı, buna gönül indirmediği de portrenin evrilişini gösteren ilginç bir örnektir.

 

Edebiyatımızda, portre yazarlıgı denince aklımıza hemen Yusuf Ziya Ortaç geliyor. Bir Varmış Bir Yokmuş Portreler isimli kitabı, Ömer Seyfettin’den Ahmet Haşim’e çeşitli ediplerimizin kişilikleri, hayatları hakkındaki fırça darbelerinden, artistik dokunuşlardan müteşekkildir. Çocukluğumda okuduğum ve hâlâ tadı damağımda saklı olan bu eserin yazarının yanına, Beşir Ayvazoğlu’nu, Mehmet Aycı’yı, Fahri Tuna’yı, Ömer Yalçınova’yı, Ali Görkem Userin’i, Ömer Aksay’ı hemen bir çırpıda yerleştirebiliriz. Elbette anamadığım, anımsayamadığım başka portreciler de vardır günümüz edebiyatında. Dikkatimi çeken, portre yazılarının genelde kitaplık çapta değil de, kitap bölümü şeklinde yazılmış olmasıdır. Oysa Mustafa Aydoğan’ın portreleme çalışmaları bu durumun zıddına kitap hacmindedir. Aydoğan’ın Yalnızlık Mahşeri Alaeddin Özdenören (Cümle Yay. / 2015) adlı eserinden sonra bu sene ikinci portre kitabı yayınlandı: İnancın Parıltısı Nuri Pakdil (Cümle Yay.)

 

KILAVUZ BİR KİTAP

 

İnancın Parıltısı Nuri Pakdil’in en önemli tarafı bir “giriş” kitabı olması. Özellikle TRT’de yayınlanan bir diziden sonra, gençlerin bilinçli bilinçsiz bir şekilde Nuri Pakdil’in eserlerine yöneldiklerini görmekteyiz. “Nuri Pakdil okusunlar da, nereden başlarlarsa başlasınlar hangi eserini okurlarsa okusunlar” demeyiniz. Üstadın 1997’den sonra neşrettigi kitapları, edebi birikimi yeterli olmayan bir okurun eline geçtiğinde yaşadığı şey büyük bir hayal kırıklığı veya şaşkınlık olmaktadır. Ve genellikle bu “acı” tecrübeden sonra, okuyucumuz, Pakdil hakkındaki olumsuz kanaatini değistirmemekte, Pakdil’in ne yaptıgı anlaşılmaz, tuhaf bir yazar olduğu düşüncesi zihinlerde yer etmektedir. Oysa örneğin Pakdil eserleri zaman sırasına göre okunsa, Batı Notları’ndan, Biat’lardan başlansa, giderek daha soyut denemelerine ve oyunlarına geçilse, ardından 1997’den itibaren çıkmış eserlere geçilse, elbette daha sağlıklı bir okuma serüveni baslatılmış olacaktır. İşte bu tür olumsuz karsılaşmalara engel olmak için, bir kılavuza ihtiyaç var.

 

Mustafa Aydoğan’ın İnancın Parıltısı Nuri Pakdil adlı eseri de, Pakdil’in ilginç, zaman zaman çetrefil dünyasına girmek için iyi bir fırsat. Pakdil’i gerek hayatından, gerekse kişiliğinden parıltılarla yansıtıyor Aydoğan. Yazı hayatı, yayın hayatı, kişiliği, beslendiği kaynaklar, dergiciliği, eserlerindeki dil özellikleri gibi pek çok unsuru onun güçlü kişiliğiyle birleştiriyor. Bütün anlatımlar, detay gibi görünen hususlar, Pakdil’in portresinde bir fırça darbesine dönüşüyor. Böyle kitaplarda hep olduğu gibi “hep övmüyor.” Pakdil’in dergiciliği sırasında aykırı kişiliğinden neşet eden sorunlara değinmekten kaçınmıyor. Ya da Pakdil’in güçlü kişiliğinin çevresindeki genç edebiyatçıları – öncelikle- olumsuz etkilediğini ama bu genç ediplerin kendi kişiliklerini -sonradan- bulduklarını belirtmekten kaçınmıyor. Artistik bir üslup kullanıyor. Kuru, didaktik, temkinli, çekingen bir dilden kaçınıyor. Aydoğan’ın şairliğinin; “portreciliğini” beslediğini, güçlendirdiğini, zenginleştirdiğini görüyoruz.

 

 

İNANCIN PARILTISI
NURİ PAKDİL

MUSTAFA AYDOĞAN
CÜMLE YAYINLARI 2018

Yorumlar

Yorum Gönder

Yeni yorum gönder

Diğer Dosya Yazıları

Virginia Woolf’un (1882-1941) yaşarken basılı tek öykü kitabı olan Pazartesi ya da Salı (1921) bir öykü kitaplığında bulunması gereken önemli kitaplardan biridir. Virginia Woolf, Mrs. Dalloway, Dalgalar, Deniz Feneri romanlarıyla bilinç akışı tekniğinin başarılı örneklerini vermiş bir öncüdür. Bu akım günümüzde de etkisini yoğun bir şekilde göstermektedir.

Emily Dickinson’a geçmeden önce kendi çocukluğumu ve bahçe hikâyemi anlatacağım size... Macera olsun diye evden kaçıp gün batarken kimsenin ruhu duymadan döndüğüm çocukluk yıllarımda, bütün evlerin bahçeli olduğunu sanırdım. Neden, çünkü şanslıydım; oturduğumuz sakin mahallede bütün evler bahçeliydi, bizimki de.

 

Hepimiz etrafında toplanacağımız hikâyeler arıyoruz. Çünkü bir bakıma hikâye, hayatın zihinlerimizdeki anlamlandırılmış yansımasıdır. Dünyadaki varlığımızı konumlandırabilmek ve bir anlama ulaşabilmek için şeylerin mekân ve zamanda nelere bağlı, nelerle birlikte olduğunu bilmeye muhtacız.

Eğer hidâyet yazılmışsa bir kişinin alınyazısına, kişi ne denli farklı mecralarda dolaşırsa dolaşsın dönüp gelmesi muhakkaktır takdir olunana. Gai Eaton da Lozan’dan İngiltere’ye, Jamaika’dan Mısır’a hakikat arayışıyla gezinirken, bu yazgının izini süren son devir Müslüman entelektüellerinden birisidir.

 

A-

 

Mecnun one night

 

B-

 

Ben bu tarzı benimsedim. Elim belimde vakaların önünde bekler, sakallarımı sıvazlar, sosyolojik birtakım çıkarımlarımı dile getiririm. ‘Ne güzel bir toplum simit yiyor.’ ‘Toplum koşma oğlum beş dakika sonra tekrar gelecek tren.’ ‘Toplum şuradan geçerken az sessiz ol uykuya uzağım zaten.’

 

Kulis

''İnsan Ancak Kendine Dışarıdan Bakınca Hakikati Fark Edebiliyor''

ŞahaneBirKitap

Şiir bir dil işçiliği olduğu kadar bir anlam işçiliğidir de. Çünkü dil bize aynı zamanda bir inceliğin adresini verir. Dilin doğduğu yer, bir ömür insanın yazgısıyla birlikte kol kola yürür. Tohum orasıdır. Dünyanın, adına ömür dediğimiz yaşamak kavgasının başladığı yerde olanca müşfikliğiyle dili görürüz. Dili yani anlama ve kavrama çabamızı.

Editörden

Ursula K. Leguin dendiğinde aklımda hep nitelikli ve bilgece hayaller kurmayı öğreten Batılı bir nine imajı beliriyor. Ursula’yı yalnızca bir hayalci olarak da niteleyemem doğrusu. Bilim Kurgu türü içindeki en filozof yazardır Ursula. Sadece yepyeni bir evren kurmakla kalmaz. Dünyamıza dair bazı kavramları da yerinden oynatır.