Sabitfikir
Künye | Yazarlar | Giriş Yap

Dosya


Dosya

Kalp şeklinde tezgâh




Toplam oy: 1055

Hakan Bıçakçı'nın birinci sayımızda yer alan "Sevgililer Günü" yazısı:

 

 

 

Bir Sevgililer Günü çılgınlığını daha geride bıraktık. Dünyanın tüm aşıkları zorlu bir deneme sınavından daha geçti. Klişe görseller listesinde içi en çok boşalarak birinciliğe yükselen kırmızı kalpler, ışıklı vitrin camlarından kazınıp kaldırım kenarlarına atıldı bile.

 

 

Manevi zenginliğin sembolü olan kalpler, türlü ucuzluk ve indirim haberini destekledi durdu haftalar boyunca. Şimdi de ayaklar altında... “Bu kalp seni unutur mu?”cümleleri çöp konteynırlarının dibinde. Devrik aşk tanrıçalarının, kafası kopmuş Eros’ların, “fırsat-özel-aşk-indirim-ayrıcalık” kelimelerinin yanında, çöp sularının dibinde. Her şeyin günü sinirimi bozuyor ama Sevgililer Günü özel günler arasında en gıcıklandırılmış olanı sanırım. Bu özel gün, sevgilisi olanları aşkının büyüklüğü oranında kredi kartına peşin fiyatına borçlandırır; sevgilisi olmayanların yalnızlığının üstünü pembe fosforlu kalemlerle çizer. Aşk iktidara gelir. Kapitalizm aşka gelir. Kalbi dolu olanın cebi de dolu olmalıdır. Kalbi boş olan, 14 Şubat mağazasının kuru kalabalığı, aşk endüstrisinin defolu malıdır.

 

 

 

 

 

 

Sevgililer Günü’ne üç gün vardı. Şehir kalp istilasına uğramıştı. Ortalık aşk içinde kalmıştı. Sevgi arsızı reklam panolarının arasında ilerleyen taksinin arka koltuğundaydım.

 

 

 

Dinlediğimiz radyonun dj’i de bir sevgi kelebeğine dönüşmüştü. Şoför, yaşı 25-30 arası kendi halinde bir adamdı. Derin bir iç çekip “Off abi ya, Sevgililer Günü geliyor” dedi. “Sorma” diye cevapladım.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ancak ikimizin derdi başkaydı. “Üç gün içinde 300 lira bulmam lazım” diye kıvranarak sıkıntısının kaynağını açıkladı. Hediye alacakmış. Gerçekten bunalmıştı. Dj’se halden anlamıyordu, “Sıradaki parça tüm aşıklar için gelsin” diye bağırdı içeri.

 

 

 

 

Ertesi gün, yirmili yaşlarının sonunda bir genç kız olan akrabamın Facebook duvarında şu cümleyi gördüm: “Sana inat coşkuyla geçireceğim o günü 14 Şubat, çünkü benim koskocamaannn bir ailem var.” Sevgililer Günü gerilimi tırmanıyordu. Sevgilisi olana ayrı, olmayana ayrı ıstırap olmuştu 14 Şubat. Herkes tezgâha gelmişti. Kalp şeklindeki tezgâha.

 

 

Sevgililer Günü yaklaşırken her firma aşıkların bir ucundan tutmaya çalışır. İlişkiye sponsor olmak ister her marka. Aşk, işleri açmak için sihirli bir bahane. Kitapçılar aşk kitaplarını vitrine taşır, butikler sevgililere özel indirim yapar, restoranlar romantik gecede sürümden kazanmak için fiyat kırar; kredi kartları, mobilyacılar, telekomünikasyoncular, kuyumcular, çiçekçiler, tur şirketleri, oteller aşıklar için seferber olur. “Ona özel” diye paketlenen ürünler, yurt geneline dağıtılır. Her sevgilinin “bir tane”sine birer tane düşer. Zamane aşıklarının beklentileri seri üretime bağlanır. O özel gün için kalp görseli basan bir matbaa hayal edin. Sanayi mahallesinde, havasız, izbe, karanlık bir matbaa... Eşit aralıklarla kalp basan makineye yakından bakın. Gözünüzü ayırmadan sabırla izleyin. Sinirleriniz bozulana kadar. Ortamdaki kimyasal kokuyu içinize çekin. Karşınızda gerçek aşkın perde arkası...

 

 

 

 

 

Adorno kitle kültürünün eroin gibi olduğunu söyler. Çünkü bir gereksinimi karşılayacak gibi görünür fakat sadece geçici bir rahatlama sağlar ve bizi daha fazlasını istemeye sevk eder. “Kendimizi daha iyi hissetmemizi sağlar, bizi pohpohlarlar; genellikle zekamız dolayısıyla bizi pohpohlayan mesajlar içerir gibi görünürken, aslında bir emniyet sübabı gibi çalışarak her tartışmayı denetimi altında tutar” diye devam eder. Hediye paketleri açılırken, çiçekler koklanırken, şampanyalar patlarken geçici bir rahatlama yaşar çiftler. Aşkları resmi bir kurum tarafından onaylanıyordur sanki. Kafkaesk ulaşılmazlığa sahip bir onay merciidir bu. Ancak rahatlama kısa sürer. Sonra daha fazlasını isterler. Aşkın, sevginin daha fazlasını. Bir duygunun artması anlamında değil, muğlak bir hissin köpürtülmesi gibi bir taleptir bu. Niteliksel değil, tamamen niceliksel bir arzu... Tek taş alan kadın yıllar içinde taşın büyümesini ister. Aşk enflasyon karşısında değer kaybetmemelidir. Daha doğrusu yeni dünya ondan böyle düşünmesini ister. Adam taşı büyütür. Aşkları büyür sanırlar böylece. Hayalet kurumun pembe renkli ideal çiftler dosyasına girerler. 14 Şubat için kitapçı vitrinlerine taşınan eserler arasında Adorno’nunkiler olmadığından belki de.

 

 

 

Bir 14 Şubat daha geride kaldı. Aşk endüstrisinin, iletişim çağının sevgisiz bireyleri üzerinde kurduğu korku imparatorluğu bir kez daha zirve yaptı. Hiç yoktan binbir türlü suçluluk duygusu yarattı. Herkesi kendince ürküttü. Aşksız kalmaktan, aşkına hak ettiği değeri verememekten, aşk bürokrasisinin pembe renkli ideal çift dosyasına girememekten, deneme sınavını geçememekten...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Taksi şoförü 300 lira bulamayacağım diye tedirgindi, akrabam yalnız kalacağım diye. İkisi de Sevgililer Günü’ne söyleniyordu. Sanki öyle bir şey gerçekten varmış ve bizi yönetiyormuş gibi... Aşk endüstrisi bir tür siyasi parti. Törenlerine bağlı. Klişelerine sadık. Muhafazakâr kanatta. Amblemi kırmızı kalp, sloganı “Sevgililer Günü’ne özel fırsat!”, bütünleştirici söylemi “taksit”...

 

 

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Yeni yorum gönder

Diğer Dosya Yazıları

1977 doğumlu bir şair Eren Safi. Şimdilik yayınlanmış iki şiir kitabı var: Kamaşır ve Twitter Tepesindeki Okçular. Kamaşır toplamında yer alan Mürşidim Kocakarı ve Bir Kişi Bomba şiirleri öznel şiirler sayılabilir.

Nasreddin Hoca, Beylikler devri Anadolu’sunun en bilge karakterlerinden birisi. Ona izafe edilen fıkralar yediden yetmişe hemen herkesin neşe kaynağı, aynı zamanda tasavvufi felsefi manalar da içeren bu fıkralar hem güldüren hem de düşündürüp ders veren türden.

Kitapların dünyasına yaptığımız yolculukları düşünmeye başlayalım. Önce kitapların oluşma sürecini sanki ilk defa öğreniyormuşuz gibi hatırlamamız iyi olabilir. Zihnimizde beliren düşünceler olgunlaşınca onları harflerle kelimelere dönüştürürüz. Kelimeler sözcükler halinde ağzımızdan dökülür, uzun bir konuşma halini alır.

İran edebiyatında ve özellikle İran şiirinde, erkek egemenliğine karşı kadın rüzgârını ilk estiren şairin sinemaya giriş macerasının ilk perdesi, iki arkadaşı tarafından bir partide İran sinema dehasına önerilmesiyle başlar. Bu sabit fikirli, dik başlı ve dahi adam, hakkında pek de iyi şeyler konuşulmayan bir kadını işe alırken tereddüt eder ve bu tereddüdünden iş arkadaşına söz eder.

Fatih Balkış’ın adı okura yabancı gelmeyecektir. Fars, Yerçekimi ve Baht Dönüşü kitapları Can Yayınları tarafından basılan romancı, dört yıllık bir aradan sonra dördüncü romanını da çıkardı. Bugüne dek hep iyi işlerle karşımıza çıkan Kafka Kitap’ın, ilk Türkçe edebiyat örneklerinden biri olarak sunuldu Karaçam Ormanı’nda.

Kulis

Dünyasizlar: Post Modern Bi̇r Harut İle Marut Masali

ŞahaneBirKitap

“Aşk hata yapabilen Tanrı’sı olan bir din yaratmaktır” diyor Borges. Peki ya bu aşk hata yapabilen tanrıların doluştuğu bir topluluk yarattıysa? Öyle ki toplum bir nevi âşıklar ve âşık olunanların bir aradalığı veya onlardan fazlası olamaz mı? Sosyolojik problemler öncelikle kronolojik bir seyir ile araştırır nesnesini. Bereket versin ki aşk zikredilmez teorilerin çoğunluğunda.

Editörden

Seneler önce başka başka vesilelerle tanıdığım ve içindeki şiir söyleme gücüne hayran kaldığım Didem Madak şöyle diyor bir şiirinde:

 

Vasiyetimdir Dalgınlığınıza gelmek istiyorum Ve kaybolmak o dalgınlıkta