Sabitfikir
Künye | Yazarlar | Giriş Yap

Eleştiri

Eleştiri

Bizim Gizli Bahçemizden



Toplam oy: 1083
Nermin Bezmen
Doğan Kitapçılık

İki kişi arasında geçenler ne kadar mahrem kalmalı, ne kadar anlatılmalı? Nermin Bezmen’in Bizim Gizli Bahçemizden’ini (Doğan Kitap) okurken sık sık aklımıza gelen bir soru bu. Nermin Bezmen, geçtiğimiz yıl evliliklerinin 35. yılını kutlamaya hazırlanırken kaybettiği eşi Pamir Bezmen’le aşklarının başlamasını, birlikte olmalarını, evliliklerine kadar geçen zamanda yaşadıklarını anlatmış.

70’li yıllar… Nermin, liseyi yeni bitirmiş, üniversitenin ilk yılında 19 yaşında bir genç kız. Orta halli bir ailenin çevresinde beğenilen, sempatik, güzel kızı. Küçük flörtler yaşıyor ama hayatında aradığı erkeği bulamamış. Öyle birisini bulursa çevresinde pervane olan erkekleri terk edip aşkın peşinden koşmaya hazır, tetikte.

Nermin, geçici bir iş ararken Pamir Bezmen’in sekreteri oluyor. Pamir Bezmen, 37 yaşında başarılı bir iş adamı. İkinci evliliğini kendinden yaşça büyük bir Amerikalı hanımla yapmış. Kadınların özel ilgisini çeken ve bu ilgiyi karşılıksız bırakmayan karizmatik ve çapkın bir erkek. Nermin, daha ilk gördüğü andan itibaren Pamir beyden etkileniyor. Ona hayran oluyor. Zaman içinde Pamir bey de Nermin’e dikkat etmeye başlıyor. Patronla genç sekreteri arasında önce dillendirilmeyen, zaman içinde karşı konulamayan bir aşk başlıyor. Tarabya Koyu’nda Grayce II teknesinde, Ambarlı’daki Baler Motel’de gizlice buluşup aşklarını yaşamaya başlıyorlar. Daha sonra İzmir’de alevler iyice bacayı sarıyor. Türk filmi tadında bir ilişki. Ama devamı Türk filmlerindeki gibi olmuyor. Pamir Bezmen, karısından ayrılıp hamile sevgilisi ile evleniyor. Mutlu mesut 34 yıl geçiriyorlar.

Nermin Bezmen, aile tarihinden yola çıkarak yazdığı romanlarıyla tanınmış, çok okunmuş bir yazar. Akıcı bir anlatımı var. Kolayca okunuyor. Özellikle popüler romanlar seven kadın okurların hislerine tercüman oluyor. Aynı zamanda dobra, açık yürekli bir yazar. Kahramanlarını tüm boyutlarıyla yaşatıyor, özellikle cinselliklerinin altını çiziyor. Romanda daha kolay üstesinden gelinebilecek bu tür anlatım iş gerçek hayattan kaynaklanan bir anlatıya, anı kitabına geldiğinde aşılması gereken bir zorluk halini alıyor.

Başta sorduğum ‘nereye kadar anlatılmalı’, sorusu kitapta yazarca da soruluyor. Nermin Bezmen, Bizim Gizli Bahçemizde kaçınılmaz olarak bir paradoksla karşı karşıya kalmış ya yazarlığının en önemli özelliği olan açık yüreklilikten vazgeçecek ya da hayatının ikinci baharını yaşarken eşinin, dostunun, özellikle çocuklarının tepkisini göğüsleyecek, hatta onlarla ilişkisi bozulacak.

Bezmen, iki ayrı zamanda akan bir anlatı kurmuş. Bir yandan eşini yeni kaybetmiş bir eş/sevgili olarak her an her yerde onu nasıl hatırladığını, andığını günlük tadında bir kurgu ile anlatıyor diğer yandan da geçmişe dönüp ilişkilerinin başlangıcını hikaye ediyor. Araya sık sık rüyalar da giriyor. Bu anlatımda aşkın cinsellik yanı çok da rahatsız etmiyor, zaten Bezmen de romanlarındaki kadar rahat davranmıyor. Daha ketum, çok daha hassas. O yüzden bugünle daha çok uğraşıyor. Kim geldi, kim gitti, kim ne dedi diyerek sayfalar geçiyor. Laf biraz da gereksiz uzuyor.

İşin içine halen hayatta olan aile fertleri giriyor ister istemez. İşte bu noktada ketumiyet daha da artıyor. Nermin’le Pamir’in aşkları evliliğe doğru evrilirken yaşananlar da sanırım bu yüzden pek fazla ayrıntılandırılmıyor. İki sevgili arasında cereyan ediyor her şey. Oysa, Pamir beyin eşinden ayrılması ve Nermin’le evlenmesi pek de kolay olmuyor. Amerikalı eşin maddi birçok zarar vermesinin yanında aileler ve çevre de bu evliliğe karşı cephe almış. Nermin Bezmen’in yazdıklarından bunları anlıyoruz ama daha fazla ayrıntı alamıyoruz. Nermin Bezmen, her zaman yaptığı gibi 70’li yıllarda yaşananları romanlaştırıp, sıkı sıkıya gerçeklere bağlı kalmayan kendine özgü bakış açısıyla kaleme alsaymış ve daha fazla ayrıntıya girseymiş sanırım çok daha güzel bir eser okurmuşuz. Nermin Bezmen’in de belirttiği gibi Bizim Gizli Bahçemizden bu haliyle yitirilen sevgilinin ardından yazılmış bir mektup, onsuz günlerde tutulmuş bir günlüktür. 


Yorumlar

Yorum Gönder

Yeni yorum gönder

Diğer Eleştiri Yazıları

Çeyizime Bir Kefen, 1990’lı yıllardan beri Türk şiirine katkı veren şair Ali Emre’nin altıncı şiir kitabı. Şaire ait altı kitap arasında tematik bakımdan merkezî bir öneme sahip Meryem’in Yokluğunda adlı toplam sonrasında yayınlanan Çeyizime Bir Kefen, “biz ve onlar” arasındaki bitimsiz kavganın şairin diline yansıyan yeni ve şimdilik son uğrağı.

Kitaplar da insanlara benzemez mi? Adlarıyla, biçimleriyle, anlattıklarıyla... Sanırım ben en çok azınlığın keşfine, ellerine ve kütüphanesine vardığı Halil Cibran, Oruç Aruoba, Emil Cioran gibi insanları seviyorum. Onlar benzersiz ve ikâmesiz bir kendiliği metnine getirmeyi başaranlar.

Keiji Nakazawa, Amerika Birleşik Devletleri’nin, İkinci Dünya Savaşı’nın bitişini ilan eden atom bombası dehşetinin ilkini Hiroşima’da, 6 Ağustos 1945’te ailesiyle birlikte yaşadı.

Amerikalı çok sayıda müzisyen, şarkıcı ve söz yazarının edebiyat dünyasına giriş yaptığını ve bu dünyada tutunarak üretmeye devam ettiğini görüyoruz. Örneğin punk rock kraliçesi olarak kabul edilen Patti Smith, yeni yayımlanan beşinci kitabı Year of The Monkey ile edebi alanda daha anlatacak çok hikâyesi olduğunu kanıtlayanlardan.

“Ey tutkun gönül, derdini kendine sakla” Meksika Halk Şarkısı

 

Kulis

“Öldürme Üzerine Kısa Bir Film Bana İlham Veren Başlıca Yapıt”

ŞahaneBirKitap

Son yıllarda, sürekli dile gelen bir soru var edebiyat çevrelerinde: Öykü yükseliyor mu? Şiirin ulaşılmaz yeri ve romanın tükenmeyen gücünün yanında öykü türü hep bir muammanın kucağında dolaşıyor hâlbuki. Düne, bugüne, hatta yarına baktığımızda öykünün, özellikle Türk edebiyatında, hep arada kalmış bir konumda olduğunu görüyoruz.

Editörden

Edebiyatın kendine özgü mekânları vardır. Muhitler burada bir araya gelir. Mahfil olurlar. Okumak ve yazmak yalnızlık ister. Ama okuduğunu ve yazdığını paylaşmakla görevlidir her tutkulu okur ve yazar. Okumak soylu bir eylemdir. Yazmak ise o eylemi bambaşka kişilerle paylaşma işlemidir. Goethe, “Seni anlayacak bir kişi bile bulduysan ciltler dolusu yaz” der.